Keuzes maken

Wat ik nu zo gek vind nu ik de 50 gepasseerd ben… het besef en de ballen hebben om keuzes te maken.

Nu heb ik dat al in mn werkend bestaan gedaan, maar ik merk dat er steeds meer in mij, behoefte heeft aan kiezen voor wat IK wil en niet wat mijn omgeving wil.

Altijd heb ik al mijn keuzes vanuit gevoel gemaakt en geloof me, daar zaten ook veel onhandige bij, maar al gaande weg leert men. Nou ja leren.. Ik onderga ze vooral en denk daarna.. wellicht volgende keer andere keuze maken, mocht de situatie zich weer zo aanbieden en dan weer een keer in diezelfde valkuil stappen! 

Nu hoor  ik je denken; “..Maar dan heb je er toch van geleerd?!”  Ja dat zou je denken.. maar ik ben de koningin van fladderen, stuiteren en vooral blije dingen doen.

Dan ben je ook snel geneigd om over je eigen grenzen heen te gaan. 

Dat is nu net het dingetje waar ik steeds beter in word : NEE zeggen of aan de rem trekken.

Ik wil namelijk niet meer geleefd worden, maar zelf bepalen wat ik doe, wanneer en met wie.

Thuis geeft dat natuurlijk ook wat frictie, want mijn man had al een bijdehante vrouw, maar ze wordt steeds assertiever.

Dat is wat deze leeftijd EN de overgang met zich meebrengen.

Als je eenmaal het roer hebt omgegooid en je de vrijheid ervan ervaart wordt het bijna een “sport” om het door te trekken, dit gevoel.

Als je eenmaal bepaalde ‘veiligheid’ durft los te laten zal je namelijk ervaren dat er niets ‘engs’ gebeurt, maar dat de wereld weer aan je voeten ligt.

Ik zit in de 2e helft van mijn leven en dat besef ik mij terdege. Dus wil ik die 2e helft niet vergooien. We lopen tenslotte maar 1 keer dat rondje op deze mooie aardbol mee. Hoe erg zou het zijn om aan het einde van de rit te moeten ontdekken, dat je lang niet alles binnen je kunnen eruit hebt gehaald. Dus ga die cursus doen, ga solliciteren als je het gevoel hebt vast te zitten, koop die jurk die je al een poos hebt zien hangen, ga wat nieuws leren als hobby… het maakt niet uit wat je doet maar leef! Niet iedere dag is een 10 waard, maar probeer in ieder geval dagelijks het gevoel te hebben dat je er toe doet, dat je blij bent, dat je de dingen doet waar je gelukkig van wordt en dat is voor iedereen anders.

50-plus zijn heeft mij zoveel rust gebracht. En tuurlijk zijn alle adviezen al door mn moedertje en mijn vriendinnen door de jaren heen gegeven; Denk eens aan jezelf, ga eens meer NEE zeggen. Maar dat kwartje valt pas ECHT als je wat ouder wordt. Zo fijn.

Misschien wel met hulp van de hormoonschommelingen dat je zo af en toe iemand een ongekende sneer geeft, die je eigenlijk al lang had willen maken, omdat ze in je allergie zone zitten. Maar nu kan en durf ik met een glimlach te reageren.. “oh sorry wellicht iets te fel, maar die verdomde hormonen!” 🙂 

Eindelijk voel ik ECHT dat ik ALTIJD een keuze heb! 

Durf jij ook al je kansen te pakken en keihard NEE te zeggen?